fuyuko : เด็กหญิงฤดูหนาว

ความเมาเหล้าของมนุษย์ 5 ระดับ
สถาบันด๊อกเตอร์มาร์ตินได้แบ่งระดับความเมาเหล้าของมนุษย์ไว้ 5 ระดับ ด้วยกันคือ
ระดับที่ 1: SMART(ฉลาด)
เมื่อคนดื่มเหล้าเข้าไปเมาจนถึงระดับนี้ซึ่งเป็นระดับแรก จะรอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาล และมักจะชอบเผื่อแผ่ความรู้ให้ทุกๆ คนในบาร์ ความเป็นจริงทุกอย่างในจักรวาลจะถูกนำออกมาเปิดเผยหมด ไม่ว่าใครจะพูดเรื่องอะไรคุณจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนั้นพอดิบพอดี และคุณจะรู้สึกว่าทุกๆ อย่างที่คนอื่นพูดมาจะเป็นเรื่องผิดไปหมด ไม่ตรงกับข้อมูลที่คุณมี จึงจะมีการเริ่มตั้งข้อโต้แย้งต่างๆ กัน
ระดับที่ 2: GOOD LOOKING(ดูดี)
คุณจะเริ่มค้นพบว่าคุณมีรูปร่างหน้าตาที่ดูดีที่สุดในละแวกนั้น และทุกๆ คนเริ่มที่จะหันมาสนใจคุณเพราะคุณดูดี แน่นอนคุณสามารถเดินไปคุยกับทุกๆ คนได้ทุกๆ เรื่องด้วย เพราะคุณทั้งดูดี และฉลาด
ระดับที่ 3: RICH(รวย)
เมื่อเมาถึงระดับนี้คุณจะค้นพบว่าตัวเองนั้นมีเงินมหาศาล คุณสามารถที่จะเลี้ยงเหล้าทุกคนในบาร์ได้ เพราะคุณมีเงินมหาศาล และถ้าใครพูดอะไรผิดหูคุณสามารถที่จะท้าพนันได้ทุกเรื่องเพราะคุณยังฉลาดกว่าด้วย นอกจากนี้คุณยังดูดีมากๆ ด้วย
ระดับที่ 4: BULLET PROOF(คงกระพัน)
เมื่อเมาถึงระดับนี้ตัวคุณจะมีวิชาคงกระพันแก่กล้ากว่าคนทั่วไป และพร้อมที่จะเข้าห้ำหั่นกับทุกๆ คนได้ เพราะไม่มีใครจะทำอันตรายคุณได้ คุณสามารถท้าพนันตีต่อยกับเพื่อนคุณก็ได้ และคุณก็ไม่กลัวแพ้ด้วยเพราะว่าคุณทั้งฉลาด, ทั้งดูดี, ทั้งรวย และต่อสู้เก่งระดับนักมวยอาชีพ
ระดับที่ 5: INVISIBLE(หายตัว)
ระดับความเมาสุดยอด คุณต้องดื่มมากจึงจะเมาถึงระดับนี้ได้ ด้วยความเมาที่ระดับนี้คุณสามารถทำอะไรก็ได้ เพราะไม่มีใครเห็นคุณ จะไปเต้นรำบนโต๊ะ, แหกปากร้องเพลงกลางถนน, ไล่ตีหัวคนอื่นก็ทำได้เพราะไม่มีใครเห็นคุณ

แล้วคุณล่ะ เวลาเมาอยู่ในระดับไหน

credit : hi5 ใครก็ไม่รู้ -.-

fuyuko : เด็กหญิงฤดูหนาว ชอบฤดูหนาว หลงรักปุยขาวของหิมะ หลงใหลความโดดเดี่ยว เปลี่ยวเหงาของทุ่งหิมะโล่ง ไกลสุดสายตา...

ถ้าถามว่า ทำไมถึงชอบฤดูหนาว เหตุผล ก็อยู่ในข้อความข้างบนนั่นแหล่ะค่ะ

ว่าง่ายๆ มันดูเหงา โดดเดี่ยว เหมือนกับตัวเองดี

แต่ฤดูหนาวนี้ มันช่างไม่มีความหนาวเอาซะเลย ร้อนอย่างแรงกล้า

ไม่เหมือนกับที่ญี่ปุ่น ที่พี่คนนึงที่อยู่ที่นู่น เค้าบอกว่า หิมะตก หนาวมากๆ

วันนี้เบื่อๆ เลยมาออกอาการรั่ว แพล่มไรไม่รู้เฉยเลย

ขอโต้ดก๊าบบ T^T

บทส่งท้าย...ความรัก ความหลัง

และความทรงจำ ที่ฝังใจ...

.

ฉัน... แค่ผู้หญิงธรรมดาคนนึง

ที่ฝันอยากจะรัก และเป็นที่รักของใครซักคน สุดหัวใจ

แต่สิ่งที่ผ่านๆมา มีแต่ความเจ็บช้ำ และ ว่างเปล่า

.

เขา... เป็นผู้ชายคนนึง ที่ฉันไม่ค่อยได้รับรู้อะไรมากนัก

เพราะไม่เคยถาม

ด้วยคิดว่า เมื่อถึงเวลา ที่เขา อยากจะพูด อยากจะบอก ฉัน ก็จะได้รู้เอง

.

เมื่อ "ฉัน" และ "เขา" มาเจอกัน

แรกเริ่มเดิมทีก็ไม่ใช่ว่าจะชอบเลยหรอกนะ แบบนั้นมันก็ง่ายไป

ก็แค่พี่ซีเนียร์ ชมรมเดียวกัน กับ น้องเฟรชชี่ โก๊ะๆ เป๋อๆ คนนึง

.

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้สิ ที่ฉันคิดกับเขา เกินพี่คนนึง

ฉัน...ก็แค่รู้สึกว่า เออ...พี่เค้าน่ารักนะ ดูแลเราดีจัง

มันคงเป็นความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ตัว

ถึงแม้ว่าในบางครั้ง ฉัน..จะไม่เข้าใจบางอย่าง ที่เค้าทำก็เถอะนะ

.

และทั้งๆที่ก็มีพี่อีกคน ที่เป็นพี่รหัสเอ็นดู ดูแลฉันดีมากๆเหมือนกัน

แถมยังมีข่าว ลือให้กระฉ่อนว่าฉันชอบเค้าซะด้วย

แต่ฉัน...กลับไม่ได้คิดอะไรกับเค้าเลย

ถ้าจะว่ากันตามจริง ไม่ใช่ว่าพี่เค้าไม่น่ารักนะ น่ารักมากๆ

แต่สำหรับฉัน...พี่เค้าคือ "พี่ชายที่แสนดี"

และไม่มีวันเป็นได้มากกว่านี้ ไม่ว่าพี่เค้าจะมีใครหรือไม่ก็ตาม...

.

ฉันคงไม่เคยบอกสินะ ว่าฉัน...เป็นลูกคนโต ที่อยากมีพี่ชายมาโดยตลอด

ฉันก็แค่รู้สึกว่า มันน่ารักดีนะ การที่มีพี่ชาย คอยดูแลน้องสาวเนี่ย

แล้วก็คงจะอบอุ่นมากๆเลยด้วย

.

พอเริ่มได้รับรู้ว่า เอ๊ะ เค้าชอบเราล่ะ

นิสัยไม่ดีต่างๆ ก็ผุดขึ้นมามากมาย ทั้งๆที่มันไม่ใช่ตัวฉันเลย

ทั้งงี่เง่า ง้องแง้ง ทำตัวน่าเบื่อ น่ารำคาญ ขี้หึง ฯลฯ

ก็รู้ทั้งรู้นะ ว่าผู้ชายส่วนใหญ่ ไม่ชอบผู้หญิงประเภท "แล้วแต่" "อะไรก็ได้"

หรือประเภท มองตัวเองแง่ร้ายตลอดเวลา

รู้ทั้งรู้...แต่ทำไปได้ยังไงก็ไม่รู้ งงตัวเองเหมือนกัน

.

ตลอดช่วงเวลาที่ได้รู้จักกัน

ฉันรู้สึกได้เลย ว่าตัวเองเปลี่ยนไป

จากคนที่ไม่เคยยอมใคร ต่อให้หน้าจะเฉยๆ

แต่ใจน่ะ ไม่มีซะล่ะ ที่จะไม่อาฆาต

กลับกลายเป็นว่า ทุกครั้ง ที่ความเห็นไม่ตรงกัน

ฉัน...จะเป็นฝ่ายเงียบ เพราะรู้ว่า ถ้าพูดต่อ ต้องได้ทะเลาะกันแน่ๆ

เพราะมีความรู้สึกที่ว่า "ไม่อยากทะเลาะกับคนคนนี้..."

.

จนวันนึง ที่เขา..มาหาฉัน ถึงที่หอ

คำพูดในวันนั้น ยังคงดังก้องอยู่ในหู

เขา...บอกว่า ชอบฉัน และ อยากดูแลฉันจริงๆ

ฉัน...กลับตอบเขาไปว่า ฉันไม่พร้อม อ้างเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ ที่มันไม่เข้าท่าเอาซะเลย

ทั้งๆที่เหตุผลที่แท้จริงนั้น

ฉันไม่มั่นใจ ว่าเขาจะรักฉันจริงๆหรือเปล่า

หรือฉัน เป็นแค่คนคั่นเวลา ตัวสำรอง ที่เมื่อตัวจริงมา เขา...ก็จะไป...

.

แม้กระทั่งวันนึง หลังจากนั้น

เขา..โทรมาง้อ อธิบายต่างๆนาๆ

แต่ฉัน...ก็กลับไม่มีความมั่นใจ และ เชื่อมั่นในตัวเขาเลย

.

คงเป็นเพราะฉัน เคยมีประสบการณ์ที่เลวร้าย

กับทั้ง ความรัก และ ผู้ชาย

จนเป็นการยาก ที่ฉันจะไว้ใจ และ เชื่อใจ ใครสักคน

แม้จะรับรู้ได้ว่า ความรักนั้น มีอยู่จริง และ มันทำให้รู้สึกดีแค่ไหนก็ตาม...

.

ก็รู้ ว่าหลายๆสิ่ง หลายๆอย่างที่ทำไป มันผิด มันไม่ดี

ฉัน...กลับไม่ไปง้อ ถือทิฐิ เหนือความรู้สึกลึกๆในใจ

ถือคำสาบาน ที่ให้ไว้กับตัวเอง เพื่อลบคำสบประมาท ที่ถูกตราหน้าไว้ตั้งแต่เด็ก

เหนือความรู้สึกของตัวเอง...

.

การที่จะมีใครซักคน ที่สามารถซื้อใจฉันได้ มันไม่ง่ายเลยนะ

ด้วยองค์ประกอบของความเป็นตัวฉัน อย่างที่ว่ามาทั้งหมด

แต่เขา...ก็เป็นคนเดียว คนเดียวจริงๆ ที่ทำได้

เขา...คงไม่รู้ ว่าฉันรู้สึกดี และ ขอบคุณแค่ไหน

ที่ได้รับรู้ถึงความห่วงใย และ ใส่ใจ ที่เค้า มีให้เสมอมา

รายละเอียดปลีกย่อยเล็กๆน้อยๆ ที่แม้แต่ตัวคนบอก ยังลืมไปแล้วว่า บอกไปตอนไหน

ไม่ใช่สิ อันที่จริงคือ เคยบอกด้วยหรอ? เลยล่ะ

เขา..กลับจำได้ ในทุกๆอย่าง...

.

ในวันนี้ ที่เราห่างกัน ห่างกันออกไปเรื่อยๆ

มีชีวิตของตัวเอง ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้โทรหา

ห่างกันซะจนบางครั้ง ที่เจอกันโดยบังเอิญ

ฉัน...ไม่รู้เลยว่า ควรจะทำตัวยังไง จะทักยังไง อยู่ในฐานะอะไร

ไม่รู้เลยจริงๆ...

.

แต่คงไม่เป็นอะไรมากหรอก เพราะโอกาสที่จะได้เจอกัน มันน้อยเต็มที

รับน้องเอก ที่ยังไง ก็ได้เจอกันทุกปี ก็คงไม่ได้ไป

เพราะรับแยก กลายเป็นคนละเอกไปซะแล้ว

ฉันเอง...ก็คงไม่ไปแจม เพราะไม่ใช่เอกของตัวเอง

ถึงจะรู้จักน้อง มันก็รู้สึกแปลกๆอยู่ดีนั่นแหล่ะนะ...

.

สุดท้ายนี้...

ขอบคุณ...ในทุกๆอย่างที่มีให้เสมอมา

ขอโทษ...ที่ทำตัวไม่เข้าท่า ตลอดเวลาที่คบกัน...

- - - - - - - - - - - - - - -

.

เอนทรี่ "บทส่งท้าย...ความรัก"

เป็นเอนทรี่สุดท้าย ที่จะเขียนเรื่องความรักแล้วค่ะ

เขา จะได้อ่านหรือไม่ ไม่สำคัญ

เพราะถึงยังไง มันก็คงไม่มีทาง ที่จะย้อนเวลากลับไปในวันนั้นได้อีก

แต่ที่เขียนขึ้นมา เพราะต้องการระบายสิ่งที่มันค้างคาอยู่ในใจ

สิ่งที่ไม่เคยได้บอกใครเลย

หลายๆเรื่อง เป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้ นอกจากเรา 2 คน...

.

ปล. เขียนรอบ 2 มันไม่เหมือนรอบแรกแฮะ ไม่ได้อารมณ์เล้ย ภาษาก็ไม่สละสลวยเท่า

รอบแรกตอนกำลังพิมพ์ประโยคสุดท้าย นิ้วไปโดนอะไรก็ไม่รู้ ปิดฉึบเลย ถึงกับเซ็ง...

edit :

อ่านรอบที่ร้อย แก้รอบที่พัน ไม่เสร็จซักที (>"<)